Są słowa, które bolą bardziej niż rana po nożu, a jedyną odpowiedzią jest bezsilność, bo gniew nic nie zmienia, chyba, że jest to bezsilny gniew wymierzony ku sobie – wtedy natężenie fizycznego cierpienia przynosi chwilowe ukojenie. Ale słowa, które się słyszy co dzień zapadają w pamięć, są jak najbardziej wyraziste momenty w nieciekawej książce.  Ta nieciekawa książka to właśnie moje życie, nie dlatego, że życie jest beznadziejne, bo obiektywnie jest piękne, ale po prostu dlatego, że takie jest moje życie. Rano wstaję nie czując nic, oprócz zmęczenia i chęci najszybszego powrotu do snu, przeżywam dzień nie pamiętając wieczorem co się wydarzyło. Poszczególne chwile są irytujące, denerwujące ale zaraz przemijają wtapiając się w kolejne stronice nudy. Czasem jest dzień gdy niespodziewanie nadchodzi lawina łez – tych najgorszych, niemożliwych do powstrzymania zawsze prawie z błahego powodu – bo herbata się rozlała, bo nie można znaleźć wyładowanej komórki. Wtedy czuję, że budzę się z letargu i kieruję ku życiu. Ale co to za życie?

Nieodgadnioną tajemnicą jest powód tych łez, tej nudy i tych myśli. Nasuwa się mimowolnie odpowiedź, że jeżeli jest jakiś powód to muszę być nim ja, ze mnie to bowiem wszystko wychodzi. A jeżeli nie ma powodu? Wtedy również winny jestem ja – nie radząc sobie z życiem winę zawsze ponosi osobą żyjąca.

Nie umiałem stanąć sobie na drodze. Przyzwoity człowiek coś by zrobił. Krzyknął. Poszedł po rozum. Poszedłem po rozum. Za późno. Nie wiem, co bym powiedział. Że mi przykro. Że nie mam pojęcia, co w zasadzie czuję, ale wiem jak to jest gdy chce się umrzeć. Jak boli uśmiech. Jak próbujesz się dopasować a nie potrafisz. Jak ranisz się zewnętrznie by zabić wewnętrzny ból. Jak mam się leczyć skoro nawet nie rozumiem swoich zachowań? Niektórzy sądzą, że to dar. Że to pozwala widzieć prawdę. Obłęd to nie załamanie ani połknięcie czarnego sekretu. To ty lub ja pogłębieni. Gdy kłamiesz i cieszysz się z tego, gdy chcesz na zawsze zostać dzieckiem.

Witaj BlackSoulManie. Jak się masz? Wskazuje fotel.

Chyba dobrze.

Siadaj. Siada. Jesteś zmęczony?

Tej nocy mi odbiło i zostałem, żeby sobie pośpiewać. Wyciąga papierosa.

Zaprzyjaźniłeś się ze sobą?

Czy to źle? Drwiący półuśmiech połowy twarzy.

A czujesz się z tym źle?

Nie.

Zanim się ze sobą zaprzyjaźniłeś, miałeś wielu przyjaciół?

Raczej nie.

Powiedziano mi, że masz ciekawe teorie na temat swojej choroby. Przegląda papiery. Wierzysz, że życie mam mistyczną potrzebę; ruchome piaski świata cieni.

Jedna z moich teorii mówi, że nie wiecie co robicie.

Stanowczo: Ale przyznaj, że ruchome piaski to kłopot.

Zirytowany: Mam problem z tym ciałem. Chcę stąd wyjść.

Z zastanowieniem: To niemożliwe. Składa ręce. Oddałeś się pod naszą opiekę i teraz my o tym decydujemy. Nie jesteś jeszcze gotowy. Spokojnie, spod oczu: Twój postęp się zatrzymał

Wytrzeszczone oczy. Przerażenie. Zdziwienie. Niedowierzanie.

To Cię rozczaruje?

Mam ambiwalentne uczucia. To teraz moje ulubione słowo.

Wiesz, co znaczy ambiwalencja?

Nie zależy mi. Wzrusza ramionami.

Jeśli tak je lubisz… Opiera się o fotel

Nie zależy mi! Krzyczy przerywając.

Bierze słownik. Wręcz przeciwnie. Ambiwalencja sugeruje silne acz sprzeczne emocje. Przedrostek jak w „obu”-ręczny znaczy oba. To słowo sugeruje, że jesteś rozdarty między sprzecznymi działaniami. Podaje słownik.

Zostaję czy wyjdę? Nie patrzy na słownik. Patrzy prosto w oczy.

Jestem zdrowy czy szalony? Pyta ironicznie, drażniąc się.

To nie są działania.

Dla niektórych mój drogi mogą być.

Rzuca słownik. Więc to niewłaściwe słowo.

Sądzę, że doskonałe.

Patrzy z nienawiścią. Smutkiem w oczach.

Podpiera nadgarstkami wyraźny podbródek. Co to za świat... Jaki bolesny.... Cytuje, patrzy na reakcje nieznacznie. Jakie to brzegi i jakich krajów?... Zmagasz się z wielkimi pytaniami BlackSoulManie. Z wyborem drogi życiowej. Ile porywistych wiatrów zniesiesz? Co to za wiatry? I czy w ogóle wieje…? Czy jeżeli pozwolisz im się pchać zostaniesz w sobie na zawsze? Wielkie pytania i wielkie decyzje. Nic dziwnego, że udajesz wobec nich obojętność.

Drga mu warga. To wszystko…?

Na razie tak.

Potwornie rozwinięta technika męczenia-stuk stuk-tu i tam, billboardy, ekrany, witryny i pępki. Nie mogę zrozumieć tego nagłego zachłyśnięcia się interesownymi i materialnymi konszachtami w relacjach człowiek-człowiek. A może, w związku z upadaniem wartości, powracamy do wrodzonego i dawno zapomnianego atawizmu, który siedział głęboko w nas pod przykryciem lęku krzyża, ułudy, rozwojem kultury.

„Myśmy byli brudni i umierali naprawdę. Oni byli estetyczni i dyskutowali na niby”.

To wylew atawizmu, przez lata trzymanego w karbach, który zdeprecjonował zmowę niewolników przeciwko ludziom wolnym. A może trzymanie się moralnych wartości jest wyrzeczeniem się własnego człowieczeństwa? Albo zawsze żyliśmy w kłamstwie-oszukiwaliśmy się, że tworzymy coś pięknego, że szukamy i wędrujemy, podczas gdy tworząc przeciw sobie, gnani niepewnością-pragnęliśmy zupełnie czego innego; czy tak wspaniale budowana kultura mogła przeistoczyć się w coś takiego?

Zostawieni sami wśród nocy w oczekiwaniu, spędzamy czas owinięci własną ślepotą zmierzchu-jesteśmy po prostu nadzy i żałośni.

Cała tajemnicza groza przyszłości i to wszystko, co kiedykolwiek trwożyło ptaki zabłąkane, jest stokroć pewniejsze, przytulne niemal, w porównaniu z tą waszą rzeczywistością.

I kocham jeszcze tylko ziemię snów swoich, tę nieodkrytą, na wielkich rozłogach mórz dalekich. Tej ziemi, tej krainy nakażę żaglom swoim szukać i szukać bez końca. Na szukaniu swoim chcę naprawić to, że jestem dzieckiem nie znalezionym; na wszelkiej przyszłości-taką teraźniejszość.

Moje dziś obala me wczoraj.

Blacksoulman zastanawia się kim jest. Na pewno nie chce być owocem, ktorego zjada się doszczętnie wtedy właśnie, kiedy najlepiej smakuje, co tłumaczyłoby jego samotność. Ale czym jest samotność? Gdzie kończy się samotność, tam zaczyna się targ, a gdzie zaczyna się targ, tam wszczyna się hałas wielkich aktorow. Trudno jest być sobą, zwłaszcza kiedy rola jaką przypadło nam grać, jest zbyt trudna, aby być tandetna i zrozumiała. Rola BlackSoulMana jest zbyt trudna i brudna, ale sam BlackSoulMan woli zanurzać się w wody swojej brudnej prawdy niż w płytką innych. Samotność nie pozwala mu przywyknąć do kochania, nie pozwala też pokochać życia, bo kochamy życie nie dlatego, żeśmy do życia, lecz żeśmy do kochania przywykli.

W perspektywie Wielkiego Czasu wszelka egzystencja jest tymczasowa, ulotna, iluzoryczna. Widziane przez  pryzmat Wielkich Rytmów Kosmicznych nie tylko egzystencja ludzka i historia-ze wszystkimi swymi Cesarstwami, Dynastiami, niezliczonymi rewolucjami i kontrrewolucjami okazują się efemeryczne, w pewnym sensie nierealne; sam świat BlackSoulMan'a jawi się  zresztą jako pozbawiony realności. Jego egzystencja wewnątrz Czasu jest, z punktu widzenia ontologii, brakiem egzystencji, nierzeczywistością.

Doczesna egzystencja BlackSoulMana to nie tylko powtarzanie ad infinitum pewnych modelowych archetypów i zachowań, ale także wieczne rozpoczynanie na nowo.. Ten doczesny świat, ulotny i iluzoryczny, cierpienia i niewiedzy-to świat BlackSoulMana żyjący pod znakiem Czasu.

Słowa nie mogły przedostać się przez usta Blacksoulman'a, były zduszony i zaciśnięte, były piękne, ale niewypowiedziane, jedynie z lekka zakurzone leżały w myślach i sercu.

-Gdzież jest piękno? Blackoulman patrzył na szarość, na całą gamę odcieni szarości, na marny okaz popłuczyn cywilizacji, na cywilizację, na kulturę, na ludzi. Na ludzi i kulturę i sztukę i życie i wszystko inne, z czym w życiu przyszło nam się zetknąć.

-Gdzież jest piękno? -Tam, gdzie całą wolą chcieć muszę, gdzie kochać i zginąć pragnę, aby obraz nie tylko obrazem pozostał. Miał za sobą wiele przeżyć, wiele się wydarzyło. Unikając wszechobecnej wielkości, największe wydarzenia - to nie jego najgłośniejsze, ale najcichsze godziny, kiedy poznawał siebie, nie odczuwając siebie.

Czy był artystą? Za takiego chciał się uważać. Czy był poetą? Blacksoulman uważał się za poetę słów niewypowiedzianych, a w to wierzą wszyscy poeci: że kto na samotnym skłonie w trawie legnie i uszu nastawi, dowie się czegoś o rzeczch, które są między niebem a ziemią..

...Lecz gdy taniec się skończył i wszyscy odeszli, nawiedził go smutek.

-Słońce dawno już zaszło, rośną stała się łąka, a z lasów chłodem powiało.

Coś nieznanego jest wkoło mnie i patrzy w zadumie. Jak to? Więc Ty żyjesz jeszcze, BlackSoulManie?

Dlaczego? Po co? Przez co? Dokąd? Gdzie? Jak? Czyż to nie szaleństwo żyć jeszcze?

Droga, którą obraliśmy, nie jest może prostsza, ale w każdym razie pewniejsza. Tak przynajmniej blacksoulman uzasadniał różne wybory ludzi, podnosząc rangę własnych wyborów. Blacksoulman miał dość decyzji, uzasadnień i całego materialnego świata. On miał swój własny, piękny świat, do którego nie wpuściłby nikogo, świat który definitywnie miał dla niego charakter sakralny, który przejawia się na różnych szczeblach wszechświata, w niebie, wodach, ziemi, kamieniach to wszystko kryje w sobie cały kosmos blacksoulmana.

Gdyby przyszła do mnie wróżka i powiedziała, ze spełni moje 3 zyczenia to w zasadzie nie wiedziałbym co wybrac; musiałbym dlugo i mozolnie się zastanawiac. Często narzekam na swoje zycie i mówie ze nie jest ono w zadnym stopniu zbliżone do ideału. Ale jaki ma być ten ideał? Teraz doszedłem do wniosku ze moje zycie jest dlatego beznadziejnie, bo ja w zasadzie nie wiem jak chcę, żeby ono wyglądało; dlatego jest take nijakie. Myslę sobie teraz, czego mi brakuje, co mógłbym zmienic, co sprawiłoby żeby moje zycie dawało mi satysfakcję, radość spełnienie.. i dalej nie wiem. Mam nadzieję, że nabiorę tej wiedzy z czasem, szkoda jedynie, że czas ucieka.

Ciemne Miasto zdawało się być jeszcze ciemniejsze, kiedy on sam zamieniał się we własny cień, mieszając w tłumie swe pragnienia i żale z pragnieniami i żalami innych cieni. Jego stan świadomości był subtelnym tworem tej samej substancji, która leży u podstaw świata fizycznego i świata życia.

"Pomiędzy stanami fizycznymi i przedmiotami nieożywionymi lub istotami żywymi występują tylko różnice stopnia" - Melmoth zdumiony był własnymi spostrzeżeniami; był tylko sobą, swoim cieniem,który był także nim samym. Nie powinien tego rozumieć ani naweto tym myśleć. A jednak, powoli, jak zbierający się przed burzą wiatr docierało do niego, że między stanami psychicznymi a duchem jest różnica natury ontologicznej-należą one do dwóch różnych rodzajów bytu.

Rozumiał tą prawdę, rozumiał, ale wyzwolenie dalej nie następowało, czekał więc dalej, gdy duch odnajdzie swą pierwotną wolność. 

Patrząc wstecz wiem, że straciłem sześć lat. I myślę, że nie chcę przeżyć następnych sześciu. Kiedy traci się grunt pod nogami i ciężko jest oddychać, nie ma się sil żeby złapać dryfujące obok pomocne dłonie; chcę utonąć, nie widzę w niczym jakiegokolwiek sensu. Szybko zapisuję myśli, bojąc się, że uciekną jak wszystko inne. Chociaż „myślenie” jest tu chyba na wyrost, obserwacje również, chociaż obserwuję i myślę. Jedyna radość to przenikające zimno i dyskomfort, kiedy czuje się ból zamarzających palców; wtedy przenika mnie świadomość ze musi być cos więcej, wtedy właśnie wiem, że życie to nie to, w czym tkwię. To nie ta imitacja, to nie ten wyścig, to nie moja bajka. Zasypiam, tuląc się do własnych marzeń, tych o głębokim oddechu, nieskończonej przestrzeni i wiecznym spacerze wśród wiatru i kołysanych nim łąk.

-Po tych wszystkich latach, jedyną osobą, której nie mogę całkiem pojąć, jest chłopiec ze szklanką wody. Jest w środku.. i jednocześnie na zewnątrz.

-Może jest po prostu inny od wszystkich?

-Jak inny?

-nie wiem. może myśli o kimś. O kimś, kogo kiedys zobaczył.. miłość od pierwszego wejrzenia.

...

-ten chłopiec ze szklanką.. czuje, ze sa tacy sami, ich dwoje.

-Ale on nawet jej nie zna.

-alez tak, zna! od zawsze.. we snach! szept w jego uszach, jej dotyk.. osoba, która spotkał, czy zobaczy ją znowu?

-nie.. 

-mysle, ze jest troche tchórzliwy. dlatego mam problem z jego oczami.. czas podjac ryzyko!

...

nie!.. tylko.. mnie całuj. 

Czy brak dowodów na istnienie czegoś jest dowodem nieistnienia? Jeśli tak, to Boga nie ma, życie składa się z prozaicznych czynności biologicznego funkcjonowania, a my, ludzie, jesteśmy jedynie ślepo pracującymi jednostkami niższego kalibru. W zasadzie to nawet nie niższego, bo nie ma nic wyższego. Takie proste myślenie doprowadza BlackSoulMan’a do przekonania, że skoro wszystko jest podporządkowane niczemu, to on też, z definicji, jest niczym, i pomimo nieustępliwych myśli o charakterze dręczącego sumienia, wstydu dnia poprzedniego, nie do końca zgadza się z faktem, że jest nikim. Inaczej: że nie ma możliwości być czymkolwiek więcej, niż nikim. Podnosząc głowę do góry i widząc przeogromną pustkę, stwierdza, że to nie tak, że może i życie będzie się składać z prozaicznych czynności, ale on takiego życia nie chce i pragnie, tak pragnie najbardziej ze swych sił żyć inaczej. I wie, że będzie. Bo czy brak dowodów na nieistnienie, nie jest dowodem na istnienie?

Przed czym uciekał? Co pchało go wciąż do przodu, a co powodowało, że nie mógł się ruszyć? Szedł teraz ulicą, zmierzał przed siebie, jak zawsze w transie, jak zawsze nie wiedząc gdzie, niebieska koszulka trzepotała na wzbierającym wietrze, ciasno przylegając do wychudłego ciała.

Nie wiedział jak wrócił. Czy wrócił? W kieszeni ściskał kurczowo pęk niebieskich goździków. W głowie miał wciąż obraz burzy i oczekiwania, a potem wszystko nagle ucichło i przejaśniło się, widoczny z daleka krzyż, oświetlany co błyskawicę, przestał być widoczny. Pamiętał, jak do krwi ściskał w ręce goździki i jak szedł przez pole słoneczników, jak ocierały mu się o twarz a on przymykał oczy, czując jedynie ich delikatne płatki. Żadne sensowne myśli nie przychodziły mu do głowy oprócz jednej, konkretnej odpowiedzi:, bo jego życie też sensu nie miało. Nazywał się teraz Melmoth, szedł przez pole słoneczników, a teraz jest tu, w ciemnym mieście; nic nie rozumiał.

Przyjaźń. Miłość dwojga ludzi z możliwością powiedzenia spierdalaj. Wyznanie spierdalaj bynajmniej nie jest określeniem nienawiści, jedynie zachowaniem czystej autonomiczności, dzięki której możemy poznawać ludzi i nie zatracać siebie, aby inni tez mieli szanse nas poznawać. Dlaczego miewamy doła? Dlaczego myślimy o śmierci, złych rzeczach, które często nas nie dotyczą, lub dotyczą jedynie pozornie? Zapominamy o najważniejszym; ze jesteśmy tu i teraz, a uświadomienie sobie tego prostego faktu powinno zniwelować nasze wszystkie tragicznie brzmiące zamiary chlastania się bądź innych równie przyjemnych rzeczy. Uświadommy sobie, ze życie jest naprawdę wiele warte, jeśli mamy żyć dla kogoś, dla kogo życie bez nas byłoby tak samo denne jak życie dla nas bez drugiej osoby.

Przyjaźń nie jest silniejsza od miłości-to najsilniejsze i najpiękniejsze uczucie, ale możemy przestać kochać z dnia na dzien. A przyjaźń trwa wiecznie :*